باب دوم سنت دومين منبع دين مبين اسلام سنت است . درباره سنت در چهار فصل سخن خواهيم گفت ، ولى قبل از ورود به اصل بحث ، مقدمه‌اى ذكر نموده و در اين مقدمه دربارهء تعريف سنت و حدود آن بحث مىكنيم . كلمهء سنت در لغت عرب به معناى طريقه و سيرهء عملى آمده و در قرآن هم كلمهء سنت در آياتى به همين معنا آمده است . ابن اثير در كتاب نهايه ( ج 2 ، مادهء سنن ) مىگويد : « قد تكرر فى الحديث ذكر السنة و ما تصرف منها و الاصل فيها الطريقة و السيرة و اذا اطلقت فى الشرع فانما يراد بها ما امر به النبى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و نهى عنه و ندب اليه قولا و فعلا مما لم ينطق به الكتاب العزيز و لهذا يقال فى ادلة الشرع الكتاب و السّنّة اى القرآن و الحديث » . سنت در اصطلاح فقهاى اسلام على العموم عبارت است از قول و فعل و تقرير پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم . منشا اين اصطلاح : در روايات نبويه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم پيروان خويش را امر فرمود به اينكه از سنت من متابعت كنيد ، سپس اين كلمه مكرر در مكرر در قول و فعل و تقرير پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به كار رفته تا آنجا كه علم بالغلبه گرديده و هرگاه به نحو مطلق استعمال مىشود ؛ يعنى گفته مىشود : « السنة » بدون استناد و اضافه به فرد خاصى از آن اراده